SAVAŞIN EŞİĞİNDE İNSAN
Savaştan kaçmak
ya da bir zulmün önüne geçmek—
işte insanın sınavı.
Korkutur beni ürperiririm böyle zamanlardan
Ya korkup geri çekilirsem,
ya isteksiz kalırsam
nasıl bakarım kendi yüzüme?
Ve nasıl utanırım varlığımdan
Kaçınmak yüce varoluşumdan.
Ölmekten öte bir şey vardır bazen:
Göre göre ölmek .
Bir kavga çıkar ansızın;
iki insanın öfkesi
bir mahallenin kaderi olur.
Nasıl araya girmeden ayrılır insan?
Nasıl susar
haksızlık gözünün içine bakarken?
Savaşlar…
Haksızlıklar…
Ne büyük bir delilik bu.
Birilerinin aklından çıkan ateş
başkalarının kaderi olur.
Niye biz
bizden çıkmayan bir deliliğin
mağduru oluruz?
Ama bir de yiğitlik var—
insanın kendine karşı verdiği söz.
Belki Tanrı’ya yaraşır olmak:
Ayakları üzerinde durmak
ve geri dönmemek.
Çok gelgit sarar insanı o anda.
Zihin korumak ister seni.
Erdem fedakarlık buyurur.
sevdiğin yüzler düşer kalbine.
Gelecek senin yokluğuna gebe.
Ama yine de…
denemişimdir.
Kalabalığın ortasında
oğlumu kurtarmak için
bir kalabalık ölümün ortasında kalmak gibi
Sevgili mutlu olsun diye
Ölüm sessizliğine bürünmek gibi.
Denedim eylemlerde—
ilk dayağı ben yedim polisten,
başkaları için.
Kurşunlar vızıldadı kulağımın yanında
sırf bir suçluyu savunduğum için.
Yaşama arzusu bazen
Ölümü içeren hayeller kurdurur
Kaçmayasın diye
Ama yine de insan saklanmak ister
bekler içinden
kaza ve kaderin ötesinde
bir Tanrı eli değsin diye.
Ölmenin eşiğine gelmeyelim
Ve savaşlar olmasın diye…
Bir gün mutlaka
insan bıkacak bu delilikten.
Tanrısal olanla buluşacak
İşte o gün
budur cennet dedikleri—
içime düşen esin.
Savaşlar bitmeden
gelmeyecek cennet
yeryüzüne kesin.